O historii pewnego poety

     Był sobie raz poeta. Młody i ujmujący, kochał kobiety i był przez nie kochany. Każda nowa miłostka powodowała, że poezja płynęła mu z serca jak źródło spośród traw. Były to jednak krótkie wiersze, usychały, kiedy tylko kończyło się przelotne uczucie. Poeta natomiast marzył o napisaniu wielkiego poematu; było to jego największe marzenie.
     Pewnego dnia ujrzał z daleka królewnę i poraziła go jej piękność i wdzięk. Zakochał się w niej bez pamięci, nie mógł się do niej jednak w żaden sposób zbliżyć, czuwały nad nią bowiem całe zastępy straży, damy do towarzystwa i cały królewski dwór.
     Zapomniawszy o wszystkich innych kobietach, poeta zaczął pisać tylko i wyłącznie o królewnie, a wierszom jego nie było końca... A pożądanie tego, czego nigdy nie mógł dostać, przydało ostatecznie jego śpiewowi pełni niedoścignionego piękna.